Gastblog: Een druppel op een hete plaat

Gastblog: Een druppel op een hete plaat

Het volgende artikel is een opiniestuk geschreven op 25/07/2019 door Bart Lepla van bewust.webs.com
In de herfst zouden we de warme dagen bijna vergeten, daarom hieronder even een reminder.

Waar te beginnen… dacht ik, toen ik vanochtend om 8u50 ofzo uit bed kwam. “Gebakken” als een haring. Even buiten geweest om de kippen vrij te zetten (hok geopend) om dan snel weer naar binnen te gaan en me achter m’n bureau te zetten met de ventilator zéér dichtbij. Die warmte…

Pfff… ik moest even terug denken aan de klimaat-mars. De klimaatproblemen. Nou ja, feitelijk ook de zorgen dat dat meebrengt voor m’n meer en meer zinloos lijkende bestaan. Omdat het niet alleen draait om het feit of het nu enkele graadjes gaat opwarmen en we allemaal overspoeld gaan worden ofzo. Maar ook aan de misschien wel zinloze gedachte om dat te doen, zo’n klimaatmars. Nou ja, écht zinloos is het niet, want het maakt wat meer mensen wakker. Maar zijn we al niet véél te lang verkeerd bezig? Nou ja, “we”..?

Laat het ons maar op de anderen steken. Op de industrie. En als je daar even gaat over nadenken, dan merk je dat die industrie zo ongelofelijk snel geëvolueerd is dat ze minstens dubbel zoveel kwaad heeft gebracht dan goeds. Ik maak een schatting, maar volgens mij zijn er in de laatste 70 jaar héél veel fabrieken uit de grond gestampt om allerlei spullen te maken. En niet alleen dat. Mijn grootste zorg is dat de ‘controle’ vrijwel volledig onbestaand is. Er is met zo’n rotvaart doorgegaan met de mensen ‘gek maken’ voor de nieuwste broodrooster, nylon kous of microwave, dat er aan een enorm tempo geproduceerd werd. Wereld-expo’s werden platgelopen en de mensen ‘moesten’ allemaal sjieke spullen hebben. Toen grote jongens begonnen in te zien dat mensen ‘zot te maken’ vielen voor allerlei consumptiegoederen is er een lawine aan producten ontstaan met de daaraan gekoppelde reclame en reclame-slogans om ons te laten geloven dat we pas een volmaakt leven zouden hebben als we die ‘hoover’ of ‘dyson’ over ons (nep?) Perzische tapijt duwden.

Wie de 60’s en 70’s meemaakte ziet wellicht nog die eerste echte opkomst van al die nieuwigheden en eraan gekoppelde retro reclame voor zich. Maar al die zooi moest dus gemaakt worden. En daar waren heel veel stoffen en producten voor nodig. Zo hoor ik wel eens dat er zo’n 20.000 soorten chemicaliën bestaan (die gekend zijn). Maar dat er wellicht 100.000 of meer zouden zijn, maar dat we van vele gewoon het fijne niet weten omdat het nu eenmaal moeilijk is om al die producenten van A tot Z (product) te controleren. De grote chemie-reuzen kunnen zich wellicht zowat alles permitteren. Zo herinner ik me de op waar gebeurde feiten gebaseerde film “Erin brockovich”, waarin vertoond wordt hoe de industrie gewoon lak had aan de gevolgen van hun praktijken. Honderden mensen werden vergiftigd en ziek. Nu is, mijn inziens, al bijna gans de planeet zo ziek. Want als je ziet hoeveel miljoenen tonnen zooi van Monsanto op onze bodems gesproeid worden, dan draai je bijna van je sus. Maar even iets anders: Neem nu bvb eens de productie van een auto. Vroeger zaten daar ongetwijfeld véél minder chemische stoffen in dan nu.

Als ik even ga ‘verzinnen’ wat er nu in een moderne auto zou kunnen zitten, dan kom ik aan een lange lijst. Ik denk bijvoorbeeld aan: chemie om de auto nieuw te laten ruiken, week-houders voor plastic onderdelen, brandvertragers in de vulling van de zetels, vuilafstotende laag op de stof van de zetels, kleefstof in de verweving van de veiligheidsgordels, vochtwerende siliconen in de isolatie van de luchtkanalen, verdunningsmiddelen in de lijm van de voorruit, …

De lijst is wellicht eindeloos. Als je even gaat doordenken wat er allemaal bij komt kijken om iets te maken én wat de ecologische voetafdruk is om al die stoffen tot bij die fabriek te brengen, de chemicaliën te maken, dan bij de klant te brengen en achteraf (na levensloop van het product) ‘hopelijk’ te recycleren of te verwerken, dan merk je dat er veel dingen zijn waar we nog maar zelden over nadenken of bij ‘stil staan’. Nou ja, behalve als we ermee stil staan, in de file dan? Zo werd alles wat wij als mensen om ons heen hebben en zogezegd nodig hebben gefabriceerd. Als je de implicaties van alles wat er nodig is (of lijkt) om jou hier op aarde een leventje te laten leiden (of is het lijden?) in acht neemt, dan zal je merken dat de ecologische voetafdruk en de impact op lucht, water en bodem nagenoeg niet te bevatten valt. Ik zeg soms wel eens, een giraffe laat tijdens z’n leven maar twee zaken achter, een beetje pis en kak. Een hond, een kip, een konijn… laten alleen wat pis en kak achter. En als ze overlijden, laten ze zichzelf achter. C’est tout. Je moet echter eens kijken wat een mens achterlaat! In dat huis dat’m bouwde kunnen nog mensen wonen, dus dat is niet écht verloren. Maar als je kijkt naar wat een mens vergaart, verbruikt en weer weg gooit in één leven, dan grenst dat vaak aan het absurde. 

En dáár zit dus een groot probleem. Daar begint ‘de klimaatzaak’. Bij jou. Bij ONS. Het jammere van de zaak is dat we nu reeds zo ver gekomen zijn. De industrieën en gans onze manier van leven is gebaseerd op een systeem die draait rond consumptie, centralisatie van productie waardoor daarna distributie nodig is, concurrentie waardoor er peren uit Rusland naar hier komen, eieren die van honderden kilometers ver moeten komen, vlees uit Argentinië…

Daar zit het grote probleem. Gans het systeem draait er rond. En in politieke en economische kringen blijft men alsmaar praten over ‘groei’. De vraag is of die eeuwige groei wel kan. Mijn inziens moeten we naar een groeiloze duurzame lokale(re) manier van leven. Anders dweilen we gewoon met de kraan open. Het is toch verdomme te gék dat een peer van Rusland naar hier wordt gebracht als we hier zelf peren hebben..? Om maar iets aan te halen. Dus, als we iets willen veranderen, dan zal het niet aan ‘de politiek’ zijn dat we het moeten vragen. En de grote jongens die de industrieën runnen gaan ook niet zomaar veranderen. En al de vrachtwagens op baan gaan niet minderen… als WIJ niet veranderen. En die verandering zal betekenen dat we moeten inboeten. Dat we het met minder moeten doen. Ook de huidige generatie jongeren en onze nakomelingen zullen dat moeten leren inzien. Wellicht beseffen velen nu gelukkig al dat het geluk niet zit in blinkend witte Nike schoenen, een Iphone 12 of het zoveelste festival met luide muziek en pintjes uit plastic bekers. We zijn met meer dan 7 miljard mensen. Er staan véél te veel sterk vervuilende fabrieken die voor die 7 miljard mensen constant consumptieartikelen moeten maken, verpakken, vervoeren, samen brengen, etc. etc. Zolang er daaraan niks verandert dweilen we met de kraan open. Ook ons reisgedrag is problematisch. We springen het vliegtuig op voor een weekendje Berlijn, omdat we voor 39,95 euro op en af kunnen.

We leven in het NU. Alles pakken wat we kunnen krijgen, terwijl we over de gevolgen niet écht nadenken. Zelf ouderen, grootouders en ouders denken nagenoeg niet na over de gevolgen voor hun eigen-leven-en-bloed-kind die daar rond huppelt. We nemen met z’n allen nog al te vaak a volonté de auto, boot of vliegtuig om met de kinderen ergens naartoe te gaan, terwijl we nét door dat te doen jongleren met toekomst voor de planeet voor onze eigenste (en andermans hun) kinderen (?) en kleinkinderen (?). Héél veel mensen zijn dus in feite nogal hypocriet. Heel veel cognitieve dissonantie. We WETEN dat we verkeerd bezig zijn, maar we doen gewoon voort zoals we bezig zijn. Daar zit het probleem. 

Als we meer en meer keuzes gaan maken die duurzaam en lokaler zijn, dan zullen ‘de kleintjes’ (de gewone burgers) SAMEN weer de beslissingen kunnen afdwingen. Als er 5000 boeren BIO-boer worden, dan hebben ze een stem. Als 300.000 mensen zeggen; Géén Russische Peren ! Dan zal er wat veranderen. Als we onze kinderen met de fiets naar school sturen in plaats van ze met de RangeRover te brengen, dan ontstaan er vanzelf kalmere en veiligere wegen. Als we stoppen met naar dat stomme (gemanipuleerde) main-stream-media-nieuws, voetbal, stomme programma’s en de reclame ertussen te kijken en in de plaats daarvan eens een goed wetenschappelijk magazine of goed boek gaan lezen, dan gaan we leren om ons te laten verbazen en om weer voor onszelf na te denken. Het begint uiteindelijk allemaal bij onze eigen keuze. Elke dag. Zoveel mag duidelijk zijn. Ik hoop dan ook vanuit de grond van m’n hart dat er een snelle ommekeer komt. Ik wens de mensen toe dat ze snel tot inzicht en inkeer komen en dat we als mensheid in haar totaliteit de handen weten in elkaar te slaan om de toekomst van de planeet en wie erop leven mag veilig te stellen. 

Bart Lepla
Bart Lepla
Bart Lepla helpt mensen met chronische gezondheidsproblemen om ‘antwoorden’ te vinden.
Hij kan jou zelfredzamer maken door SAMEN tot antwoorden en inzichten te komen met behulp van het unieke “gezondheidsmodel.
Héél wat invloeden (die écht mede-belangrijk zijn) worden bekeken. Dingen die artsen vaak niet bekijken.

Wil je meer weten? Contacteer Bart dan via zijn website bewuster.be

Wil je meer lezen van Bart? Dat kan in de Zhendria ledenruimte met artikels exclusief voor leden. Voor slechts 27€ ben je lid voor een heel jaar.

By | 2020-01-08T10:13:51+00:00 november 4th, 2019|Gezondheid|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment