Het monster in de kast of onder het bed.

Het monster in de kast of onder het bed.

Waarom zijn we bang van het donker? Omdat we niet kunnen zien. We zijn op onze andere zintuigen aangewezen en die vertrouwen we niet. We moeten iets zien voor we erin geloven.

Maar wat als onze ogen ons bedriegen. Wie een vis wil vangen onder water weet dat hij niet zit waar je hem ziet.

Als we iets zien, gaat er een signaal door naar onze hersenen die het verwerken. Daardoor geloven we dat iets echt is, maar dat geloof zit letterlijk tussen onze oren. Zo geven we onze dromen niet altijd de kans om werkelijkheid te worden. We zijn er bang van. Het onbekende haalt uit ons uit onze comforzone. We zullen moeten groeien en dat gaat meestal gepaard met groeipijnen. Daarom beschouwen we ze als een monster.

In het donker wordt ons zicht het zwijgen opgelegd. Nu krijgt onze innerlijke stem de kans om naar boven te komen. Niet iedereen hoort graag wat deze te zeggen heeft. Onze ware innerlijke stem helpt ons vooruit, maar komt vaak pas naar boven nadat we heel wat barrières doorbroken hebben. We komen eerst aan de poorten van de hel en moeten overgezet worden.

Eerst spreekt de amygdala, de duivel op onze schouder. hij wil alles houden zoals het is… vertrouwt. Hij maakt ons wijs dat we het niet aankunnen. Dat we het niet waard zijn. Hij doet ons waargebeurde nachtmerries herbeleven. Pas als we het aandurven lang genoeg in het donker te zitten en hem volledig zijn zegje te laten doen, zal onze ware innerlijke stem de kans krijgen. Waarom zijn kinderen bang in het donker? Ook zij moeten afrekenen met gebeurtenissen die hen achtervolgen.

Hoe leer je in het donker zitten met je ogen dicht? Mediteren heet het ook wel. Mindfulness. Daarom is dit zo efficiënt. Vorm het monster om tot een muze. Negatief word positief.

Als we kinderen dit van jongs af aan leren zullen ze in staat zijn grootse dingen te doen.

Je schaduw binnenhouden geeft hem macht.

Is het monster onder je bed (amygdala) hetzelfde als je schaduw? Je schaduw is meer iets wat je bewust verbergt (Johari venster : jij kent het, maar is verborgen voor anderen).

Het monster zie ik dan meer als iets wat onbewust verborgen is (Johari: ongekend gebied voor zowel jouw als anderen). Ze vloeien echter in elkaar.

Het monster komt ’s nachts, het is alles, je negatieve opvattingen en ervaringen en de delen waar je je niet bewust van bent. De schaduw kan je op klaarlichte dag tegenkomen en je weet meestal dat hij er is. Je kan je schaduw weggewerkt hebben door aan jezelf te werken en toch nog verrast worden door het monster (= iets wat achterbleef, wat je dacht verwerkt te hebben, maar het blijkt niet zo te zijn). Als je aan je schaduw werkt, wordt het monster kleiner. Misschien zijn we bang van het monster net omdat het in wezen onze schaduw is en dus zo goed op ons lijkt? Het is niet iets wat we kunnen haten of wegjagen. We hebben het zelf gecreëerd en gevoed. (zelfs gekoesterd en aanbeden?)

Of je nu gelooft dat monster en schaduw hetzelfde zijn of niet. Het zijn twee verschillende opvattingen voor hetzelfde. Eraan werken levert zelfde resultaat. A rose by any other name is still a rose.

By | 2020-01-08T10:13:14+00:00 november 21st, 2019|Schrijfsels|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment